คลิป เฉียวเจิ้นอวี่ เล่าประวัติให้กำลังใจ
https://weibo.com/tv/show/1034:5281500095250479?from=old_pc_videoshow0:01 สวัสดีครับ ผม เฉียวเจิ้นอวี่
0:02 ปี 1978 ผมเกิดใน
0:04 ครอบครัวที่จะแสนธรรมดาครอบครัวหนึ่งที่ เมืองกุ้ยหลิน มณฑลกวางสี
0:07 ตอนเป็นเด็กไม่เคยคิดเลยว่า
0:09 จะได้มาเดินอยู่บนเส้นทางการแสดง
0:10 จุดเปลี่ยนในชีวิตอย่างแรกเลย
0:12 เกิดขึ้นตอนอายุ 13
0:13 อาจเพราะด้วยที่เป็นคนตัวสูงเลยถูกเลือกให้เรียนการเต้นรำ
0:16 แต่การเต้นรำที่ได้เรียนมันก็ไม่ได้เหมือนกับ
0:18 การร่ายรำที่อ่อนช้อยได้แต่งหน้าแต่งตาอยู่บนหน้าจอทีวี
0:19 แถมยังต้องตื่นเช้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อมาฝึกซ้อม
0:22 ตอนที่ต้องฉีกขาและดัดเอวช่างเป็นความเจ็บปวดที่ลึกสุดหัวใจ
0:24 ขณะที่คนอื่นๆกำลังเล่นกันอยู่ข้างนอก
0:26 ผมจะเก็บตัวฝึกอยู่คนเดียวในห้อง
0:27 ฝึกท่าเดิมอยู่อย่างนั้นซ้ำๆเป็นร้อยๆรอบ
0:30 ซึ่งตอนนั้นก็ยังไม่เข้าใจหรอกนะครับว่าอะไรคือความใฝ่ฝัน
0:32 ใช้แค่เพียงความมุ่งมั่นและไม่เคยท้อ
0:33 เมื่อได้เลือกแล้ว
0:35 ก็ต้องทำมันให้ถึงที่สุด
0:36 แล้วหลังจากนั้นผมก็สอบติดที่วิทยาลัยนาฏศิลป์ปักกิ่ง
0:38 จากแดนใต้เดินทางสู่ทางเหนือ
0:40 ด้วยใจที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
0:41 แต่ก็กลับต้องชนเข้ากับกำแพงแห่งความเป็นจริงเข้าอย่างจัง
0:42 การใช้ภาษาที่ต่างกัน
0:44 การแข่งขันและต่อสู้
0:45 แล้วอนาคตอยู่ที่ไหนกันแน่
0:46 มันดูเลือนลางไปหมด
0:47 ด้วยขีดจำกัดของนักแสดงนาฏศิลป์
0:49 ผมที่เหมือนกำลังจับจ้องคิดวนอยู่กับเรื่องนี้
0:51 ตอนนั้นที่เหมือนกับกำลังยืนอยู่ตรงสี่แยกของเส้นทางชีวิต
0:52 รู้สึกสับสนไปหมดเลยจริงๆ
0:53 จนกระทั่งด้วยความบังเอิญได้มารับงานแสดง
0:55 เป็นโลกใบใหม่สำหรับเราทั้งหมด
0:59 เริ่มใหม่จากศูนย์
0:57 ใครๆก็เตือนผม
0:58 ฝีมือการเต้นก็ทำได้ดีมากแล้ว
0:59 ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องยาก
1:00 แต่ผมรู้ดีว่าคนเรานั้นไม่ควรหยุดอยู่กับที่
1:02 จึงเริ่มเดินหน้าไปที่กองถ่าย
1:04 ยื่นเอกสาร
1:05 เคยพักอยู่ห้องเช่าที่ปักกิ่งที่กว้างเพียงแค่ไม่กี่ตารางเมตร
1:07 เคยกินแต่ข้าวกล่องมานับไม่ถ้วน
1:08 ตัวเลขในบัตรธนาคารนับวันก็จะยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ
1:11 โดนปฏิเสธงานแล้วงานเล่า
1:13 พอได้อยู่กับตัวเองในเวลากลางดึก
:141 ผมก็มักจะถามตัวเองเสมอว่ายังไหวอยู่ไหว
1:17 จุดเปลี่ยน
1:18 ก็มักจะมาหลังจากที่เรานั้นได้กัดฟันดิ้นรนจนสุดทางไปแล้ว
1:20 ซึ่งหลังจากนั้นก็ได้มีโอกาส
1:21 แสดงในซีรี่ย์เรื่องเทพธิดามังกรหิมะ
1:23 ใบหน้าคมเข้มและดวงตาที่เป็นประกายในบท โอวหยางหมิงยื่อ
1:25 หลายปีที่ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์อย่างเงียบๆนอกเวที
1:27 ในที่สุดก็ได้สิ่งตอบแทนที่แสนคุ้มค่า
1:29 เพราะตัวละครนี้ที่ทำให้ใครหลายๆคน
1:30 ได้รู้จักผม
1:31 นับจากวันนั้นเป็นต้นมา
1:32 ผมบอกกับตัวเองว่า
1:34 อย่ายึดติดกับภาพลักษณ์ใดเพียงอย่างเดียว
1:35 จึงทำให้ผมนั้นต้องลองกับบทบาทที่ไม่เหมือนกัน
1:37 ไม่ว่าจะชุดโบราณ ยุคปัจจุบัน ตัวดี บทร้าย
1:41 ตอนที่ถ่ายทำซีรี่ย์เรื่องมหัศจรรย์กระบี่จ้าวพิภพ
1:42 ฉากบู๊ฉากหนึ่งต้องเล่นโหนสลิงด้วยเป็นสิบครั้ง
1:45 เพียงแค่จะเอาฉากเพียงไม่กี่วินาทีให้ได้ดั่งใจ
1:46 ตอนที่ถ่ายซีรี่ย์พีเรียดโบราณย้อนยุคเรื่องคนึงหาโฉมงาม
1:49 ที่จะต้องมานั่งศึกษาข้อมูลก่อนเล่นเป็นเดือนๆ
1:51 เพื่อที่จะศึกษาและเข้าใจถึง
1:53 สถานการณ์และความรู้สึกในยุคของตัวละครชวีหยวน
1:54 ผมไม่ใช่นักแสดงที่มีพรสวรรค์อะไรนักหรอกครับ
1:56 แต่ผมเชื่อว่าการแสดงนั้นสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด
1:58 เชื่อมั่นในความพยายามที่ไม่ทำให้สูญเปล่า
2:00 ย้อนกลับไปมองตอนที่ยังเป็นเด็ก
2:01 กับวันเวลาที่ต้องฝึกฝนกันอย่างหนักหน่วง
2:02 ที่ขจัดความอ่อนแอในตัวผมไปจนหมดสิ้น
2:04 ความโดดเดี่ยวในการใช้ชีวิตในปักกิ่งสอนให้ผมนั้นต้องอดทน
2:06 ทุกครั้งกับความเจ็บปวดที่เปลี่ยนผ่าน
2:08 เป็นสิ่งที่ทำให้ผมนั้นมีกำลังมากขึ้นเรื่อยๆ
2:10 สิ่งที่เคยเป็นอุปสรรคและคิดว่าจะผ่านมันไปไม่ได้
2:12 ที่ในวันนี้เป็นหนทางที่ทำให้ผมนั้นได้ก้าวเดิน
2:14 ดังนั้นแล้ว
2:15 ถ้าหากว่าคุณเองก็กำลังต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความฝันของคุณอยู่
2:17 และกำลังอยู่ในช่วงที่ถูกมองข้ามไม่เห็นคุณค่าล่ะก็
2:18 อย่าเพิ่งกลัวต่อหยาดเหงื่อหยาดน้ำตา
2:20 กับความพยายามที่คนอื่นยังมองไม่เห็น
2:22 จะไม่เสียแรงเปล่า
2:23 เบื้องหลังของความสำเร็จ
2:24 ทุกๆคนก็ย่อมต้องผ่านเส้นทางที่ยากลำบากมาแล้วด้วยกันทั้งนั้น
2:26 สิ่งสำคัญอยู่ที่
2:28 อย่าเพิ่งทำให้ไฟมุ่งมั่นในใจเราต้องดับมอดเสียก่อน
2:29 ผม เฉียวเจิ้นอวี่
2:31 ขอบคุณทุกคนที่ฟังเรื่องราวของผมจนจบนะครับ
